گلخانه فکر

ساعت توسط سروش دا... |  نیست در شهر نگاری که دل ما ببردبختم ار یار شود رختم از این جا ببردکو حریفی کش سرمست که پیش کرمشعاشق سوخته دل نام تمنا ببردباغبانا ز خزان بیخبرت میبینمآه از آن روز که بادت گل رعنا ببردرهزن دهر نخفتهست مشو ایمن از اواگر امروز نبردهست که فردا ببرددر خیال این همه لعبت به هوس میبازمبو که صاحب نظری نام تماشا ببردعلم و فضلی که به چل سال دلم جمع آوردترسم آن نرگس مستانه به یغما ببردبانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخرسامری کیست که دست از ید بیضا ببردجام مینایی می سد ره تنگ دلیستمنه از دست که سیل غمت از جا ببردراه عشق ار چه کمینگاه کمانداران استهر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببردحافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یارخانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد گلخانه فکر...

ساعت توسط سروش دا... |  با تو بودن، همیشه پرمعناستبی تو روحم گرفته و تنهاستبا تو یک کاسه آب، یک دریاستبی تو، دردم به وسعت صحراستبا تو بودن، همیشه پرمعناستبا تو آسان هزار کار خطیربا تو ممکن جهاد با تقدیربی تو با غم برهنه همچون کویربا تو یک غنچه ، دشتی از گلهاستبا تو بودن همیشه پرمعناستای تو! تعریف ناپذیرترین گلخانه فکر...

ساعت توسط سروش دا... |  ز خاک من اگر گندم برآید    از آن گر نان پزی مستی فزایدخمیر و نانبا دیوانه گردد   تنورش بیت مستانه سرایداگر بر گور من آیی زیارت   تو را خرپشتهام رقصان نمایدمیا بیدف به گور من برادر   که در بزم خدا غمگین نشایدزنخ بربسته و در گور خفته   دهان افیون و نقل یار خایدبدری زان کفن بر سینه بندی  خراباتی ز جانت درگشایدز هر سو بانگ جنگ و چنگ مستان  ز هر کاری به لابد کار زایدمرا حق از می عشق آفریدهست   همان عشقم اگر مرگم بسایدمنم مستی و اصل من می عشق   بگو از می بجز مستی چه آیدبه برج روح شمس الدین تبریز    بپرد روح من یک دم نپاید گلخانه فکر...